Na een relatief goede nacht op Weeze International Airport  – de naam klinkt alvast stoerder dan het eruit zag – was het toch nog haasten geblazen om op tijd ons vliegtuig op te geraken. Nadat de madam van de check-in daar waarschijnlijk al uren zat te schimmelen, waren wij feitelijk de pispaal – of in haar vrouwelijk geval de plastuit – van dienst. Eerst een beetje zitten zagen dat we te laat waren, terwijl we daar godverdomme al 14u zaten te draaien en dan nog eens extra bagagekosten aanrekenen aan één van de Pieters.

Toen we uiteindelijk bij de bagagecheck kwamen vroeg de vriendelijke mof – inderdaad, ze kunnen nog vriendelijk zijn ook, onze adolfkes – of hij mijn zakske mocht opendoen. Nadat ik eerst zeer bedenkelijk keek naar onze Fritzel Schnitzel, ervan uitgaande dat het niet over mijn plastieken zakske ging, viel dan toch mijn frank. Ik gaf hem dan maar mijn zakske en wat haalde hij eruit: onze pot choco! Dat die moffen ook al geen smaak hebben qua voeding werd dus ook duidelijk. Dacht hij nu echt dat ik daar temidden de cockpit ging staan met mijn pot om te zeggen: Handen omhoog, niet omlaag of ge krijgt een portie choco in je kraag…  Het beste was dan nog dat mijn persoonlijk gekozen muizestrontjes WEL de douane doorgeraakten, en de rest maar lachen toen ik ze de dag ervoor had gekocht in één of andere hollandse HEMA. Eat this bitches! (of toch tenminste: Eat my mouse shits biatches)

Eens in den vlieger maakten we ons op voor een vlucht van 2.5u, maar door het uurverschil was het een uurtje minder. Dommertjes toch dat we zijn, dat we daar niet aan gedacht hadden! Ook het vermelden waard is trouwens de plichtsbewuste pedosteward. De man van zo’n 25 jaar was waarschijnlijk nog maar net in dienst en hij week dan ook geen seconde af van zijn Ryanair-protocol. Toen iedereen bijna zat en er nog een paar plaatsen moesten worden opgevuld door broekkakkertjes en samsonkijkers keek hij ze streng aan, nam hij een “eed-pose” aan met zijn hand – waarbij middelvinger en wijsvinger mekaar raken terwijl de rest van het hand lekker knus in de vuist zit – strekte zijn arm uit naar de kinderen (met de palm naar boven) en deed bovengenoemde vingers zo’n 2cm op en neer bewegen richting zichzelf, hetgeen leek op de doktershand bij één of ander rectaal onderzoek of een andere gatenvullende activiteit (Probeer het u vooral niet te visualiseren). Men kan ook stellen dat de arme stakker gewoon de kinderen tot bij zich riep met een wel zeer merkwaardig gebaar, maar aangezien de meeste lezers hier belust zijn op sensatie – en dus ook het nieuws prefereert boven het journaal – wil ik geen enkel detail voor mezelf houden…

Eens toegekomen in de midget luchthaven van Riga was het nog eventjes wachten op onze Jan. Aangezien hij pas op het laatste moment werd opgeroepen om deel te nemen, moest hij mee met een andere vlucht zodat we nog wat tijd hadden om te chillen op een grasveld voor de luchthaven.

Nadat ook ons fotomodel was gearriveerd konden we richting Riga Old Town Hostel vertrekken, een gezellige jeugdherberg in het centrum van de Letse hoofdstad. Dat Letland gerust Sletland mocht heten was al rap te merken en de meeste mannelijke (of toch 4 van de 7) reisgenoten kwamen ogen, handen en andere ledematen tekort om de aandacht van de plaatselijke diva’s meester te kunnen. Ballerina’s kennen ze daar niet, naaldhakken des te meer. De gemiddelde Sletse inwoner moet zo’n 10cm gegroeid zijn sinds het ineenstorten van het ijzeren gordijn op onze schone muur. We lieten het alvast niet aan ons hart komen en genoten met volle teugen van ons eerste Oost-Europees land.

De bovenvermelde jeugdherberg was eigenlijk best wel een pareltje. Voor zo’n 12.5 euro per nacht hadden we een grote slaapzaal voor 12 man met propere douche en wc. Ook was er beneden een cafeetje, waar we s anderendaags gretig gebruik zouden van maken, gezien alcohol drinken in het openbaar – bv parkjes en dat soort emo-rotzooi – verboden was.

Onze eerste trip die dag was de bovenste verdieping van het hoogste hotel in Riga, waar een chilliewillie loungebar gevestigd was: The Skyline. Het staat zowat in ieder boekje en ook enkele plaatselijke vedetten maakten er graag reclame voor. Geen spek voor onze bek dachten we, zeker niet omdat het er vanbinnen echt wel sjiek uitzag en wij – zoals gewoonlijk – nogal toeristisch gekleed waren (of spreek ik enkel voor mezelf, adidas daddy?). Vreemd genoeg kwamen daar eigenlijk alleen maar toeristen en staken we echt niet af temidden het beeldschone interieur met dito uitzicht. Ook de prijs viel al bij al nog mee, maar het idee dat daar zeker wel één of andere pornofilm gedraaid is geweest deed ons zin krijgen… in eten! En waar stuurde iedereen ons naartoe: De Lido, zeg maar de lokale Alma. Je kon er kiezen tussen verschillende schotels, zoals ook de studentenrestaurants hun briel proberen te verkopen voor een zeer democratische prijs. Nadat ook het zuppen in de Lido werd geprobeerd begaven we ons maar terug naar der herberg om daar eens uit te stippelen waar we die avond konden gaan. Wat bleek: daar is geen zak te doen s avonds. De enige club die ze daar hadden was “Club Essential“

Temidden een hevige plensbui besloten we daar dan maar eens een kijkje te gaan nemen. Bij aankomst was het wel nog gesloten en moesten we dus nog een tijdje wachten, maar aangezien we toch gene zak te doen hadden en de regen zo hevig was dat het weinig nut had eerst iets anders op te zoeken, zijn we toch maar netjes aan de deur – onder het afdakje – blijven staan. De vrees bij mezelf om niet binnengelaten te worden was relatief groot. Mijn marginaal adidasbroekje met daaronder slippers waren nu niet echt de dresscode van de avond en als je dan nog eens de johns en Sletjes zag toekomen in moeders mooiste pak, dan gaf ik mezelf 1/100 binnen te raken. Guess what: mijn charmes volstonden blijkbaar en eindelijk vond ik eens een discotheek waar ze u binnenlaten op basis van innerlijk ipv uiterlijk. 10/10 voor de buitensmijters – zo groot als King Kong en “mijn tunne” samen – 1/10 voor de club zelf. Weinig en margi volk – vooral dan die ene bordenwasser op de dansvloer -, dure drankskes en niet echt uitmuntende muziek. Nog een geluk dat wij daar waren of het ging die avond op niet teveel getrokken hebben!

Eens terug in de Hostel werd het drankspelletje “Ik heb nog nooit…” gespeeld, maaaaaaaar: what happens in the 5000, stays in the 5000!

Lifts vandaag: 0

Totaal aantal lifts: 5

Na het geslaagde feestje van gisteren besloten we het vandaag wat kalmer aan te doen en trokken we – al liftend – richting Eindhoven om daar een spel te spelen, waarbij de winnaar eerst mocht vertrekken naar onze volgende bestemming: de luchthaven van Weeze-Düsseldorf.

De opdracht was op zich relatief simpel: zoek een madammeke met lippestift en zorg dat je met een rode pieper op je wang terug komt. Probleem: de politie kon het niet zo apprecieren dat we daar met enkele jongelui door de drukke winkelstraat liepen en ik werd dan ook prompt tegengehouden. Wat een geluk dat ze in Nederland nog Nederlands spreken (jah…), want probeer anders maar eens tegen een Poolse flik uit te leggen waarom je in je margi adidasbroek door een drukke winkelstraat rondloopt met rode lippen op je wang… Na het ongewenst oponthoud konden mijn nieuwe partner – vandaag was het Bieke, je weet wel, dat meisje dat meer zat dan nuchter was – als vierde vertrekken en eigenlijk vormden we een perfect duo. We waren dan ook heel complementair: Ik de brains en looks, zij het geluk om met mij te liften… Onze 3 liften katapulteerden ons aan een sneltempo – en in de gietende regen – naar Weeze, maar toch waren we nog verrast dat we als eerste aankwamen, klokslag 17u. Nadeel van onze ongelofelijke snelheid was dat we dan nog zo’n 14u moesten wachten op onze vlucht, die pas s anderendaags om 7u vertrok. Na wat te hebben gejunglespeed was het tijd om in slaap te vallen. Stel het u eventjes voor: 12 man ligt in de vertrekhal van de luchthaven, tussen de banken met hun slaapzakske, terwijl constant mensen passeren die kijken alsof we de grootste slachtoffers van de crisis waren. Het was pas het begin van vele genante situaties!

Lifts vandaag: 4
Lifts totaal: 5

Nog 3 weken en de gemiddelde Leuvense leeftijd zal drastisch zakken. Ook ikzelf teken present om er opnieuw een ferme lap op te geven en hopelijk ook dit jaar met succes. Natuurlijk heeft éénieder een dak boven zijn hoofd nodig en aangezien ik vorig jaar onderhuurde voor 1 semester, moest ik dus op zoek naar iets nieuws. Al vlug kwam ik met Robrecht en Ruben overeen om samen iets te zoeken. Na enkele mails en bezoekjes is het uiteindelijk een knus huisje in de Pleinstraat in Heverlee geworden, net buiten de stadsring, ter hoogte van de Tiensepoort. Gisteren konden we onze sleutel gaan afhalen en is het stulpje dus officieel van ons.

Geniet mee door hier te klikken

Ahoj makkers en maksters,

Gezien het vorige deel een onverwachts succes was – 98 unieke bezoekers in de eerste 6u na het posten – rest er mij niets anders dan ook de rest online te zwieren.  Met veel tegenzin ben ik dan maar achter mijn pc gekropen met de muziek vollen bak. Momenteel zijn de Crookers de box-terroristen van dienst en verder staat o.a. ook nog Daft Punk op mijn privé-tomorrowland-playlist.

Vanaf nu zal ik trouwens dagelijks één dag online zetten, dit omdat 3 weken samenvatten met enkele toetsbewegingen heel wat tijd vraagt en de lange boterham zouden jullie toch maar half kunnen verteren, vandaar mijn snode plan!

06/07

Na een korte nacht ten gevolge van een combinatie van spanning + last minute valies maken, was padvinder Thomas alvast klaar om het juiste pad te vinden. Nadat ik mijn boterhammekes met de overheerlijke speculoospasta had binnengesmeten en de douchedruppels zich een weg over mijn gestroomlijnde torso richting putje hadden gebaand, kroop ik met moedre in de Scenic richting Gent. We hadden rond een uur of 10 afgesproken aan het St-Annaplein. Of dat dacht ik toch tenminste… Het was al eventjes na 10u en nog steeds stond ik daar alleen. Leuk, dacht ik, alleen door Europa liften, dat wordt dolle pret!  Vooral omdat ik mezelf betrekkelijk leuk vind en dus altijd wel in goed gezelschap ben.

Helaas, plots kwam Marijke in volle halop (kwestie van mijn west-vlaams accent ook in geschreven taal te behouden) aangerend en bleek dat mevrouw aan het verkeerde plein was begonnen en dat we eigenlijk in duo’s startten. Tegen 10.15 kregen we een berichtje dat we naar de bakker om de hoek moesten gaan en daar dan een enveloppe gingen krijgen.

Wij met ons tweetjes – noem het gerust een date – vlug naar de bakker en daar kregen we de opdracht van naar een plaatselijke chocoladebar te gaan waar opnieuw een enveloppe ging klaarliggen. In die enveloppe zaten cijfercombinaties en daarmee moesten we een telefoonnummer vormen. Niet zomaar een nummer, maar dat van de enige echte Piras Holtin, noem ze gerust de lokale Aldi-versie van ’s werelds heetste hotelerfgename. Gelukkig was mijn date heel goed in het vormen van nummers, zodat we eigenlijk maar een drietal telefoontjes moesten plegen om Piras aan de lijn te krijgen. Daar kregen we een raadseltje en na was geposeer voor de lens van de Gentenaar begaven we ons naar  ’t Zuid in Gent. Daar kwamen we als 3e aan en kregen we een enveloppe met het adres en de wegbeschrijving naar onze eerste bestemming: Het Nederlandse Valkenswaert, nabij Eindhoven. Gezien de charmes van Marijke en mezelf evenredig zijn met mijn lengte kregen we relatief rap een rechtstreekse lift van een Nederlandse zakenman die eventjes naar Gent moest komen om zich te melden op het “Flikken-kantoor”. Reden: Een persoon die nog schulden had aan onze lift zijn bedrijf was onder verdachte omstandigheden omgekomen. Verdraaid, dacht ik, in een moment waarin de jommekeswoordenschat hoogtij vierde, nu zitten we hier lekker link te wezen in die oude mercedes. Gelukkig was hij niet aangehouden en kon hij ons aan 160 naar het land der Pim Fortuyns voeren. Blijkbaar was zelf dat nog niet snel genoeg, want bij aankomst zagen we dat daar al een duo zat, de snoodaards.

Ons luxeverblijf die nacht had eigenlijk verdacht veel weg van een school, and guess what: het was gewoon een school! Een klein basisschooltje dat al jaren leegstond, vakkundig gekraakt door de lokale jeugd. In ruil voor goede zorg mochten onze gastheren de school namelijk gebruiken om in te leven. Elk hadden ze dus een klaslokaal om dodo te doen, als dat geen luxe is! Zo werden ook wij in een klaslokaal gedropt en toen de avond – en ook de regen – begon te vallen, besloten we maar van de bbq in gang te steken om erna een feestje te vieren in de inkomshal. Waren present: De 12 5000-ers, Rik, Kees, Willem, de burgemeester en onnoemelijk veel shotjes! Nadat onze gastvrije hollanders ook nog eens de lasers en rookmachines bovenhaalden werd het helemaal dolle pret. Toen Bieke echter in slaap viel op de dansvloer – en even later ook aan de wc-deur – leek het ons tijd om naar bedje aka lessenaar te gaan. Al na 1 avond was het duidelijk dat deze groep goed overeen ging komen!

Lifts vandaag: 1
Lifts totaal: 1

Gegroet éénieder,

Na maanden inactiviteit ben ik er eindelijk nog eens in geslaagd mijn creatieve brein aan het werk te zetten. Momenteel zit ik hier chilliewillie in vakantiemodus in het aardse paradijs, ook wel Heule genaamd. Gezien de dakkamer bij menig grote schrijvers hun natuurlijk biotoop is/was, leek het mij dan ook evident deze plek op te zoeken om in alle rust mijn trouwe fans te kunnen voorzien van ongecensureerde lectuur.

Normaalgezien heb ik eigenlijk niet veel tijd over. “Den basket” is opnieuw begonnen – dit jaar bij Olbak Bissegem – en de vakantiejob is terug van weggeweest. Augustus is dan ook as usual zeer druk. In juli stond er maar één item in mijn feitelijk niet-bestaande en voor de rest nogal maagdelijk witte agenda: The 5000 express.

Vooraleer over te schakelen naar het echte reisverslag lijkt het mij nuttig de leken onder ons te informeren over het “wie”,”wat”, “waar” van deze luxueuze trip vol bro’s, ho’s en bling bling.

Wat?

The 5000 express is feitelijk een wannabe peking express maar dan zonder camera’s en exclusief voor studenten. De bedoeling was dus om in 3 weken een afstand van 5000 km af te leggen, enkel en alleen door te liften. Gezien de liften van Coopman enkel naar boven en beneden gaan, was het dus niet echt aangeraden er eentje mee te nemen. Bovendien zou het nogal belastend zijn voor de rug, niet? Ik weet het, voorgaande passage doet er feitelijk totaal niet toe en kan zelfs compleet belachelijk worden genoemd, maar ik heb je dan ook niet gevraagd om door te lezen, niet?! Als het u niet aanstaat,  bekijk dan deze collegiale pagina eens, je kan er misschien nog iets van leren!

Waar?

Wie?

Een van de meest spannende dingen van het hele gebeuren was het feit dat niemand elkaar vooraf kende. Voor we vertrokken op onze tocht hadden we elkaar 1 keer ontmoet, 4 dagen voor vertrek. Kwestie van je te kunnen voorbereiden!

 Tijdens de trip werden we dagelijks opgedeeld in 5 duo’s van 1 jongen en 1 meisje. De organisatie lifte ook mee, dus we waren met 12 in het totaal. Voor de veiligheid werden dus nooit 2 meisjes samengestoken, dit om de perverse medemens onder ons toch ietwat in toom te kunnen houden. Gezien de kandidaten dit op één of andere manier waarschijnlijk ook ooit zullen lezen, hou ik onderstaande beschrijving toch nog wat deftig, zodat de dreigtelefoontje – naast de gebruikelijke hijgtelefoontjes -  achterwege blijven.

 De organisatoren

Pieter²: Beide Pieters stonden in voor de organisatie en het moet gezegd: ik had het niet beter gedaan… Ook vond ik dat ze bij de selecties toch hun best hadden gedaan, aangezien er echt wel van alles iets tussen zat. Van groen over rood, via oranje naar blauw, de regering zou er beter een voorbeeld aan nemen, want eerlijk is eerlijk; we kwamen goed overeen.

  De chicks

Marijke: Beginnen doen we bij de winnares van deze editie. Voor de reis moesten we allemaal een pronostiek uitbrengen voor wie zou winnen en ik had Marijke getipt als winnaar. Waarom? Omdat ze 19 mutual friends had op mulleboek, de sociale gangbang site die éénieder menselijk wezen op aarde wellicht wel kent. Onze ster uit het nederige Beselare was trouwens de verdiende winnaar. Ze had het eigenlijk allemaal om het te maken als ‘beste liftster van België’: de looks, de brains, het karakter en de charmes, een ideale cocktail – zo bleek – om het spelleke tot een goed einde te brengen. 

Bieke: Deze bevallige jongedame uit het Limburgse ziet er niet enkel een zatlap uit, ze is het ook! Al na welgeteld één (1!) dag lag mevrouw al slapend op een matras te midden een geïmproviseerde dansvloer in het Nederlandse Valkenswaert. Terwijl iedereen nog aftastend omging met elkander om de grenzen van het fatsoenlijke te ontdekken, zette “Biekquila” meteen de toon. We kenden het arme wijveke nog maar en ze had het voor zichzelf al zeer moeilijk gemaakt. Verder begon ze eigenlijk zeer sterk aan de wedstrijd, maar waarschijnlijk deden haar wilde avonturen nogal rap de ronde in Oost-Europa, want plots stopte niemand meer en was het vooral ergerlijk voor de mannelijke liftcollega’s van haar, want zij konden er precies ook niet aan doen dat hun compaan zo’n zatte fles was. Ook had/heeft (?) ze zo’n leuke vriend waar je echt superveel aan hebt. Zo’n vriend die jou en je kamergenoten om 5u wakker belt en dan verwonderd doet over het feit dat je pas na 3 keer opneemt… Als het van mij zou afhangen: dumpen die handel! 

Evelyn: Ofte “den bokseur” was geen chick om mee te sollen. Als het haar niet aanstond kreeg je zes boksbeugels tegen  je – in mijn geval – Adonisiaans lichaam. Naast haar moederlijke ontfermingen kon ze verdraaid goed koken en zorgde ze meer dan eens voor een uitstekend ontbijt. Als vroege vogel zorgde ze ook dat de camping toch nog ietwat deftig werd achtergelaten, want soms waanden we ons wel op het slagveld. Vergelijk ze gerust met nen tic-tac: hard vanbuiten, zacht vanbinnen.

Evelien: Jah, hier gaan we… Ons Evelien komt – zo zegt ze zelf – uit een milieu waar er eerder geopteerd wordt voor  luxereizen ipv liftvakanties. Normaal geen Lada’s maar BMWs, geen Ryanair maar Brussels Airlines, geen campings maar 5-sterrenhotels, geen Jans – zie hieronder – maar knapperds… Natuurlijk ben ik aan het overdrijven – behalve dan bij dat laatste item, maar dat maakt het lezen van dit literair kunstwerk veel boeiender, niet? Wat niet overdreven is, is het feit dat ze eigenlijk wel veel slimmer was dan dat ze zich voordeed. Het enige probleem was dat ze mentaal pas wakker werd als de meesten onder ons terug gingen slapen.  Mochten we een remake doen van ‘De Mol’ ipv ‘Peking Express’, dan had iedereen ongetwijfeld op Evelien gestemd!

Lien: Ons Lien had zich al na enkele dagen onsterfelijk gemaakt door een kanonskogel van een protje op ons af te vuren. Nadat we allen bekomen waren van de donderslag bij heldere hemel was ze dezelfde niet meer. Je rook gewoon het protje als je nog maar naar een foto van haar keek. Net als Biequila had ze zich waarschijnlijk een andere entrée voorgesteld, maar een mens kan je nu eenmaal niet veranderen. Protjes laten is een product van de natuur, je doet het dagelijks, soms zelfs ieder uur (word wizard wazofski slaat weer toe). Verder kon je er – met gasmaskertje – wel goed mee lachen, ook al deed je maar alsof je ze grappig vond!

De dicks

Jan: De opperdick van het gezelschap was zondermeer Jan(et). Pas 2 dagen voor het vertrek werd deze arme stakker opgevist , hetgeen eigenlijk wil zeggen dat hij ‘maar’ reserve was en dat was eigenlijk duidelijk te zien. Niet alleen is hij heterofoob, ook heeft hij serieuze problemen inzake fotogeniekheid. Zo’n mensen zouden ze in feite moeten bannen uit de maatschappij, maar enfin, al bij al viel hij wel te pruimen – hoewel hij bananen boven pruimen verkiest (wazofski toch, alweer een goede!)

Willem: De Willem was eigenlijk de ancien van het gezelschap. Hij had namelijk al de meeste lentes achter zijn naam en ook vorig jaar had hij deelgenomen, dus ervaring zat.  Willem maakte er altijd een punt van om de plaatselijke delicatessen te proberen, ook al zag het er niet uit. Niet enkel de lokale gerstenatdrankjes moesten eraan geloven, ook de Poolse, Tsjechische, Sloveense… gerechten kenden geen geheimen meer voor onze globetrotter die toch maar rare privé-verhaaltjes te vertellen had. Hij maakte er ook geen geheim van dat hij resoluut ging voor de eindwinst, maar daar besliste Marijke dus anders over.

Klaas en Jens: Gezien deze heren telkens samen waren, is het logisch dat ik ze samenneem. Klaas was de wijze rechten-nerd van de groep, terwijl Jens een gezonde boerenzoon was vol wilde verhalen. Ze trokken zich niet teveel aan van de groepsspanningen die er soms wel eens waren en net als Willem konden de lokale specialiteiten hun wel bekoren. Alleen waren zij eerder op zoek naar de lokale vleeswaren aka sletjes om filosofische en ongetwijfeld diepgaande gesprekken mee te kunnen voeren. Hun tactiek was niet echt subtiel te noemen, maar toch slaagden ze er telkens wel in één (of meerdere) schonen aan de haak te slaan. Gelukkig heb ik mij nooit gemoeid in die debatten, of ze gingen mogen kinnekloppen…

Ziezo, de voorstelling van het hele gebeuren zit erop. Komende week zal ik een eerste verslagje posten van de eerste liftweek.

Ga in vrede!

Dikken danny heeft zijn blog in een nieuw frakske gestoken en is van plan – na 6 maanden inactiviteit – de word wizard in zich terug te laten ontplooien. Wat mogen we verwachten: Reisverslag the 5000 express!!!

Men zegge het voort!

Dobry den,

Ondertussen al een maand geleden dat ik nog iets van me heb laten horen. Gezien de examens volop bezig zijn is het dan ook niet te makkelijk om eens wat tijd vrij te maken. En als ik al wat tijd heb, dan zijn er toch leukere dingen te doen dan jullie te voorzien van intressante lectuur. Zoals ik al gezegd heb is het hier dus ook examentijd. Zoals in België hadden we hier ook 2 weken vakantie/blok  met de feestdagen (waarin ik trouwens naar huis ben gekomen). De examens begonnen op 14 januari, dus ik had wel nog tijd. Maar… aangezien die school hier eigenlijk maar een besketen spel is, gaven ze nog 2 weken les na de kerstvakantie alvorens aan examens te beginnen. Met als gevolg dat ik tussen mijn lesuren door nog moest leren, papers afwerken en presentaties voorbereiden. Ook hadden we in die laatste lesweek al 2 examens, waarvoor ik allebei geslaagd ben! Da’s dan wel het voordeel hier: ge krijgt onmiddelijk je punten na je examen (omdat dit meestal mondeling is). Wel moet je eerst de toelating krijgen van je examen te doen. Ofwel was dit door een paper die je moest schrijven, ofwel door een toets midden het jaar, maar meestal moet je enkele dagen (of soms de dag zelf) voor je mondeling examen een schriftelijk examen afleggen. Dus als je er niet doorbent voor je schriftelijk, dan mag je je mondeling examen niet doen… Deze week heb ik nog 2 examens (dinsdag en donderdag) en dan volgende week ook 2 (maandag en dinsdag), waarvan maandag die waarvoor ik het meest vrees: wiskunde… Eens dat gepasseerd is, moet ik nog een presentatie doen en “rock recognition”  voor geology. Als alles vlot verloopt zouden de examens dus eind volgende week moeten gepasseerd zijn en heb ik dan nog een goeie week de tijd om te genieten van Praag…  Mijn vliegtuigticket is reeds geboekt en ik kom op 7 februari rond 20.30 toe in Zaventem.  Nu, ik ga jullie laten, want er moet nog gestudeerd worden ook hé!

BTW, hieronder nog enkele foto’s van de voorbije maanden. Let vooral op de zelfgemaakte vogelnestjes

Elks één goeieavond.

Hier zit ik weer, netjes geinstalleerd achter mijn schermke met ‘nen warme choco’ naast mij en op de achtergrond de nieuwe cd van Hed Kandi. Aanrader! De laatste dagen waren goed gevuld en produceerden genoeg creativiteit in mijn brein om hier opnieuw iets neer te pennen. We beginnen…

Klik hier om verder te lezen

Klik hier om naar de foto’s te kijken

Gegroet éénieder,

De dag is nog maar net begonnen (moment van schrijven is 10 AM) en terwijl iedereen nog half aan het wakker komen is, heb ik vandaag al genoeg gedaan om een pagina vol te bloggen! Net als iedere woensdag had ik namelijk om 7.15u les (wiskunde). Aangezien ik graag nog wa blijf liggen bij het afgaan van mijn wekker, had ik hem al om 6u gezet en kon ik dus nog een half uurtje op het gemak snoezen.

Lees hier verder voor mijn spannend avontuur!

Een nieuwe portie weetjes staat op je te wachten.

Lees ze hier