Dag 3: 08/07

Na een relatief goede nacht op Weeze International Airport  – de naam klinkt alvast stoerder dan het eruit zag – was het toch nog haasten geblazen om op tijd ons vliegtuig op te geraken. Nadat de madam van de check-in daar waarschijnlijk al uren zat te schimmelen, waren wij feitelijk de pispaal – of in haar vrouwelijk geval de plastuit – van dienst. Eerst een beetje zitten zagen dat we te laat waren, terwijl we daar godverdomme al 14u zaten te draaien en dan nog eens extra bagagekosten aanrekenen aan één van de Pieters.

Toen we uiteindelijk bij de bagagecheck kwamen vroeg de vriendelijke mof – inderdaad, ze kunnen nog vriendelijk zijn ook, onze adolfkes – of hij mijn zakske mocht opendoen. Nadat ik eerst zeer bedenkelijk keek naar onze Fritzel Schnitzel, ervan uitgaande dat het niet over mijn plastieken zakske ging, viel dan toch mijn frank. Ik gaf hem dan maar mijn zakske en wat haalde hij eruit: onze pot choco! Dat die moffen ook al geen smaak hebben qua voeding werd dus ook duidelijk. Dacht hij nu echt dat ik daar temidden de cockpit ging staan met mijn pot om te zeggen: Handen omhoog, niet omlaag of ge krijgt een portie choco in je kraag…  Het beste was dan nog dat mijn persoonlijk gekozen muizestrontjes WEL de douane doorgeraakten, en de rest maar lachen toen ik ze de dag ervoor had gekocht in één of andere hollandse HEMA. Eat this bitches! (of toch tenminste: Eat my mouse shits biatches)

Eens in den vlieger maakten we ons op voor een vlucht van 2.5u, maar door het uurverschil was het een uurtje minder. Dommertjes toch dat we zijn, dat we daar niet aan gedacht hadden! Ook het vermelden waard is trouwens de plichtsbewuste pedosteward. De man van zo’n 25 jaar was waarschijnlijk nog maar net in dienst en hij week dan ook geen seconde af van zijn Ryanair-protocol. Toen iedereen bijna zat en er nog een paar plaatsen moesten worden opgevuld door broekkakkertjes en samsonkijkers keek hij ze streng aan, nam hij een “eed-pose” aan met zijn hand – waarbij middelvinger en wijsvinger mekaar raken terwijl de rest van het hand lekker knus in de vuist zit – strekte zijn arm uit naar de kinderen (met de palm naar boven) en deed bovengenoemde vingers zo’n 2cm op en neer bewegen richting zichzelf, hetgeen leek op de doktershand bij één of ander rectaal onderzoek of een andere gatenvullende activiteit (Probeer het u vooral niet te visualiseren). Men kan ook stellen dat de arme stakker gewoon de kinderen tot bij zich riep met een wel zeer merkwaardig gebaar, maar aangezien de meeste lezers hier belust zijn op sensatie – en dus ook het nieuws prefereert boven het journaal – wil ik geen enkel detail voor mezelf houden…

Eens toegekomen in de midget luchthaven van Riga was het nog eventjes wachten op onze Jan. Aangezien hij pas op het laatste moment werd opgeroepen om deel te nemen, moest hij mee met een andere vlucht zodat we nog wat tijd hadden om te chillen op een grasveld voor de luchthaven.

Nadat ook ons fotomodel was gearriveerd konden we richting Riga Old Town Hostel vertrekken, een gezellige jeugdherberg in het centrum van de Letse hoofdstad. Dat Letland gerust Sletland mocht heten was al rap te merken en de meeste mannelijke (of toch 4 van de 7) reisgenoten kwamen ogen, handen en andere ledematen tekort om de aandacht van de plaatselijke diva’s meester te kunnen. Ballerina’s kennen ze daar niet, naaldhakken des te meer. De gemiddelde Sletse inwoner moet zo’n 10cm gegroeid zijn sinds het ineenstorten van het ijzeren gordijn op onze schone muur. We lieten het alvast niet aan ons hart komen en genoten met volle teugen van ons eerste Oost-Europees land.

De bovenvermelde jeugdherberg was eigenlijk best wel een pareltje. Voor zo’n 12.5 euro per nacht hadden we een grote slaapzaal voor 12 man met propere douche en wc. Ook was er beneden een cafeetje, waar we s anderendaags gretig gebruik zouden van maken, gezien alcohol drinken in het openbaar – bv parkjes en dat soort emo-rotzooi – verboden was.

Onze eerste trip die dag was de bovenste verdieping van het hoogste hotel in Riga, waar een chilliewillie loungebar gevestigd was: The Skyline. Het staat zowat in ieder boekje en ook enkele plaatselijke vedetten maakten er graag reclame voor. Geen spek voor onze bek dachten we, zeker niet omdat het er vanbinnen echt wel sjiek uitzag en wij – zoals gewoonlijk – nogal toeristisch gekleed waren (of spreek ik enkel voor mezelf, adidas daddy?). Vreemd genoeg kwamen daar eigenlijk alleen maar toeristen en staken we echt niet af temidden het beeldschone interieur met dito uitzicht. Ook de prijs viel al bij al nog mee, maar het idee dat daar zeker wel één of andere pornofilm gedraaid is geweest deed ons zin krijgen… in eten! En waar stuurde iedereen ons naartoe: De Lido, zeg maar de lokale Alma. Je kon er kiezen tussen verschillende schotels, zoals ook de studentenrestaurants hun briel proberen te verkopen voor een zeer democratische prijs. Nadat ook het zuppen in de Lido werd geprobeerd begaven we ons maar terug naar der herberg om daar eens uit te stippelen waar we die avond konden gaan. Wat bleek: daar is geen zak te doen s avonds. De enige club die ze daar hadden was “Club Essential“

Temidden een hevige plensbui besloten we daar dan maar eens een kijkje te gaan nemen. Bij aankomst was het wel nog gesloten en moesten we dus nog een tijdje wachten, maar aangezien we toch gene zak te doen hadden en de regen zo hevig was dat het weinig nut had eerst iets anders op te zoeken, zijn we toch maar netjes aan de deur – onder het afdakje – blijven staan. De vrees bij mezelf om niet binnengelaten te worden was relatief groot. Mijn marginaal adidasbroekje met daaronder slippers waren nu niet echt de dresscode van de avond en als je dan nog eens de johns en Sletjes zag toekomen in moeders mooiste pak, dan gaf ik mezelf 1/100 binnen te raken. Guess what: mijn charmes volstonden blijkbaar en eindelijk vond ik eens een discotheek waar ze u binnenlaten op basis van innerlijk ipv uiterlijk. 10/10 voor de buitensmijters – zo groot als King Kong en “mijn tunne” samen – 1/10 voor de club zelf. Weinig en margi volk – vooral dan die ene bordenwasser op de dansvloer -, dure drankskes en niet echt uitmuntende muziek. Nog een geluk dat wij daar waren of het ging die avond op niet teveel getrokken hebben!

Eens terug in de Hostel werd het drankspelletje “Ik heb nog nooit…” gespeeld, maaaaaaaar: what happens in the 5000, stays in the 5000!

Lifts vandaag: 0

Totaal aantal lifts: 5

~ door wazofski op zaterdag 5 september 2009.